sobota, 17 grudnia 2011

kolorystyk

Teraz jest tu tak kolorowo i świątecznie, że aż miło. W taki, niesprawiający nikomu przykrości sposób odżałowuję terror kontaktu ze światem na warunkach świata. Nazywam to, jak chcę, o Boże. Te maseczki dobre, w tle...
 
Macie w prezencie nowe, zajebiście modne kolorki i niech Wam się święci. Hi, hi. Legia to jest potęga!

sobota, 3 września 2011

ważny dla mnie wpis o czytelnictwie

Jak zawsze obruszam się i ironizując, buntuję przeciwko tworzeniu grupek wsparcia w utwierdzaniu się, że jesteśmy lepszymi od innych, bo staramy się pisać i mówić po polsku poprawnie, i czytamy trochę więcej książek. Każdy słyszał, w okolicach wiosny ukazały się wyniki badań czytelnictwa - jakaś tam połowa Polski czyta coś, reszta nie czyta nic, lecz nie idzie tutaj o szczegóły. Grzmoty w mediach, wypowiedzi ekspertów z BN-u, psychologów, socjologów. Na moim ulubionym facebooku pytania typu: A wy ile książek czytacie miesięcznie? 15? A może 20? A ja się siebie pytam, co zostało zbadane? I odpowiadam! Zbadane zostało to, czy istnieje polaryzacja – są ludzie, którzy czytają i są tacy, którzy nie sięgają po książki. I teraz, ma się rozumieć, nastąpił podział na lepszych i gorszych. Przyjmijmy, że w istocie 50% Polaków czyta książki. Co im to daje? Zgadzam się: samorozwój, wiedza, elokwencja, poszerzanie słownika, łatwość formułowania myśli, biegłość językowa, wyobraźnia itd. Ale czy na pewno? Czy zawsze? A może jednak bardzo rzadko czytanie książek ma dla współczesnego człowieka dobry skutek, który może zostać zauważony i doceniony przez społeczeństwo. Bo gdzie można spotkać 50% Polaków bogatych w przymioty, które daje obcowanie ze słowem pisanym. W mojej opinii przesada w docenianiu czytelnictwa jako silnie wpływającego na urozmaicenie życia wewnętrznego człowieka jest posunięta do granic śmieszności. Prędzej zbadałbym, czy czytelnictwo nie wpływa na zamykanie się ludzi na okazywanie sobie czegokolwiek, co nie jest proste w nadawaniu oraz na zamykanie się ludzi na odbieranie czegokolwiek, co nie jest proste w odbieraniu lub na wspak, odwrotnie, mega. Jeśli 50% czyta, to 2% ma coś do zaoferowania światu, ale mam wątpliwości, czy do tego potrzebne są książki i to w przemysłowej liczbie. Bo jeśli książki, to jakie? Te są dobre, a te nie? Te działają, a tamte nie działają? Podobno działają wszystkie! Ja czytam kryminały. A ja czytam Prousta. A ona czyta Kalicińską. Jakim rodzajem predylekcji jest zamiłowanie do książek? Jest to rzecz bardzo względna i osobista. W dobry dzień nawet magiczna. Ale nigdy nie jest obowiązkiem! Ja staram się jak mogę, by najwięcej wydobyć z każdego tekstu. Jako czytelnik nie jestem zblazowany i nie krytykuję starań autorów. Krytyka była dla mnie zawsze najłatwiejsza i w prostocie powstawania banalna. Brak przeżycia czytelniczej przygody życia nie jest dla mnie powodem, by przekreślać twórcę. Sięgam po książkę, bo lubię wchodzić w inne światy z pozycji mojego fotela i oddawać się przecedzaniu słów, czytaniu tej samej strony kilka razy, odwlekaniu dojścia do zakończenia. Raz skupiam się na dźwięku słów, drugi na treści. Mogę tak się rozkoszować tygodniami, ale mogę miesiącami nie czytać nic, gdy ograniczam bodźce. Nie wiem, czy zasługuję na miano czytelnika. Na pewno nie jestem prawdziwym czytelnikiem.
Odnośnie do wyśmiewania nieczytających, to rozkładam ręce. Nigdy nie lubiłem, gdy ktoś w mojej obecności bezwstydnie wnioskował, stawiając się w roli kogoś lepszego, biorąc pod uwagę wyłącznie błahe przesłanki. Piotr i Marzena czytają miesięcznie po 15 książek. Chwila zatrzymania. Nie wiem, jak to się robi. Może czytanie jest w istocie czymś bardzo łatwym, wręcz trywialnym w swej prostocie. Może się wtedy zbyt wiele nie przeżywa, nie analizuje, nie rozmyśla. To jaką pracę dla swojego dobra wewnętrznego można wykonać tak szybko? Ja takiej nie znam. Czy takie czytelnictwo zasługuje na jakąkolwiek uwagę społeczeństwa i czy takiego beznamiętnego czytelnika-hurtownika życzą sobie państwo z Biblioteki Narodowej, Instytutu Książki i innych instytucji. Umysł podpowiada mi następujące nazwy faktów. Rzetelne przeżycie jednej książki, które skłoni nas do wzbogacającej refleksji, która potrzebuje czasu, jest stokroć cenniejsze od zwykłego poznania. Ci, którzy włożyli ogrom wysiłku i poznali losy bohaterów za pośrednictwem aktu czytania, bo do tego, moi mili, współczesne czytelnictwo się sprowadza, i tutaj wielkie zaskoczenie, NIE STANOWIĄ ELITY. To trochę za mało na awans społeczny, nie sądzicie? Oto prawda objawiona, przerobienie kilku tomów nie wystarczy dla stawania się bardziej wartościowym dla otoczenia oraz nie powinno podsuwać nam powodów do uznania siebie za usprawiedliwionego. Przynajmniej dla otoczenia, którego ja jestem składnikiem. Trzeba wylegitymować się czymś znacznie trudniejszym do zdobycia; dla większości ludzi czymś niedosiężnym. W rozważaniach nazywam to konglomeratem. Konglomerat jest pochodną wielkiej potrzeby udowodnienia sobie, że poza pierwszą myślą, która przyjdzie nam do głowy, pojawi się druga i trzecia, i czwarta... Nim się coś powie, zanim się cokolwiek zrobi warto zdać sobie z tego sprawę i poszukać czegoś lepszego głębiej. Zanim nie będziemy mieli szans, by cokolwiek w sobie zmienić.
Pozdrawiam wszystkich nieomylnych - cennym jest, gdy mylicie się na moich oczach, ale to mnie wcale nie cieszy...

czwartek, 25 sierpnia 2011

Starogard Gdański

Nigdy nie traktowałem seksu jako uniwersalnego języka w związku; jako klucza otwierającego drogę do satysfakcji z bliskości; jako warunku, po którego spełnieniu odkrywamy nagle, że nasza relacja musi być wyjątkowo dobrze rokująca; jako coś szczególnie cennego, co ludzie mogą sobie dać. Chyba nawet odrobinę przesadzałem. W relacjach z kobietami wprost chorobliwie dbałem o to, żeby nie zostać oskarżonym o banalne dążenie do zbliżeń. Widziałem to jako nudne, szablonowe i, co najważniejsze, odzwierzęce. Kierować swoim życiem wewnętrznym totalitarnie, a swoim życiem na eksport z największą swobodą woli! Obserwacja, analiza i zabawa instynktami, pociągami zaprowadziła mnie do wyjątkowej pewności ze znajomości swojego wnętrza i do przyjemności braku potrzeby zauważenia cech tego, co na zewnątrz.  Być może wtedy zgładziłem resztki ludzkich potrzeb. Potrzeb, które stanowiły element łączący mnie z ludem. Wspólnota dążeń staje się dość ważna, skoro nie umie się marzyć o podobieństwie wartości. W tym kontekście nie przekonuje mnie wizja wielkiej krzywdy, jaką miałby mi wyrządzić ten ciekawy czas. Jeszcze żebym kogoś zmuszał do podobnego braku heroizmu albo uważał, że mam jedyną rację i popychał do powielana moich ideałów, by przymusowo udowadniać ich trafność. Jak mam się porozumiewać ze światem, skoro nonszalancko nie zastosowałem się do tylu wspaniałych zaleceń, rad, recept, a o tym nieposłuszeństwie stale przypominają mi namacalne symptomy bytowania otaczających mnie świetnie zorganizowanym kordonem ludzi? Odsuńcie się, bo nie mam czasu!

 

Pytam się! Gdzie jest pociąg relacji Nakło nad Notecią-Chojnice? Gdzie jest pociąg ze Smętowa do Starogardu Gdańskiego przez Skórcz? Gdzie są semafory kształtowe? Gdzie jest egzemplarz Ojca Goriot, który został podpalony przeze mnie i saletrę z cukrem?

 

sobota, 20 sierpnia 2011

romski egzekutor

Wiedziałem, że po nocy ostrze mi się stępi. Leżąc wieczorem w łóżku, miałem tyle pomysłów, jak w najbardziej efektywny sposób ująć, przenieść, zamknąć i zostawić w tym miejscu swe spostrzeżenia. Poranki mam w istocie chrześcijańskie. Zresztą, czy to takie istotne. Otwieram swoją głowę.
Kiedyś myślałem, że człowiek rozumny używa swego intelektualnego wyposażenia. Myślałem także, że otaczam się ludźmi rozumnymi, a skrupulatnie nie dopuszczam do swej mydlanej bańki ludzi zatraconych w nieświadomości. Coraz mniej rzeczy jest takimi jak dawniej, więc moje teorie odrobinę się zdezaktualizowały, to bolesne. Jaki ty jesteś żałosny, Robercie. Jak ty nic nie rozumiesz.
Traktując ludzi w określony sposób, oczywiście oczekujemy jakościowej wzajemności. Sądzę, że w kontaktach z ludźmi jestem zobowiązany do posługiwania się komunikatami, które zawsze powinny być pochodną głębokiej refleksji na temat świata, dobrej woli, pokory, miłosierdzia, umiarkowania, samokontroli, wyrozumiałości i kultury mimiki, a w zasadzie zwykłych serdeczności i życzliwości. Wiem, że wymagania względem życia trzeba racjonalizować, ale istnieje dorobek, który jest rzeczą zasadniczą i bez jego opanowania jesteśmy próchnem. O, przepraszam, jesteśmy właścicielami, specjalistami, czytelnikami, pracownikami, kierowcami i niczym ponadto, choć niektórym to wystarczy. I okazuje się, że są to tak ekskluzywne wiedza i praktyka, że wzajemności próżno szukać. Najtrudniej je znaleźć u tzw. najbliższych przez zasiedzenie, rozleniwionych pewnością komfortu przez nas stworzonym. Ludzie bardzo lubią się z nami spotykać, my chcemy się spotykać już coraz mniej. Zamykamy się, bo nie chcemy czuć tego swoistego wstydu, zmęczenia, że znowu ktoś miał problemy z elementarzem. Wiara mnie opuściła i siły także. Czasem zastanawiam się, po co ktoś chciał się spotkać. Chciał się poczuć dobrze z myślą, że można komuś powiedzieć wszystko z radosnym przeświadczeniem braku stosownej rezystancji po drugiej stronie? Chciał nakarmić moim pozornym podporządkowaniem swoje zbydlęcenie? Ja pierdole, przecież jeśli się z kimś spotykamy, to warto chociaż zamarkować dobre chęci. Mam już gdzieś odwoływanie się do mojej wyrozumiałości względem lenistwa i rozwydrzenia, blasków i cieni współżycia, tego całego pozwalania sobie na uwalnianie w mojej obecności jadu, permanentne objawianie obskurnej pewności siebie, świadectwa ohydy wrażenia nieomylności i paranoję wykolejonej szczerości i pokancerowanej asertywności. Tonę w dźwiękach wypowiedzi w tonie fundamentalizmu apodyktyczno-kategorycznego, nieopartego na cieniu doświadczenia! Bezwstyd, rynsztok, błoto, upodlenie. Czym to jest spowodowane? Powtarzam, pełna dowolność i swoboda ruchu. Mnie może każdy traktować tak, jak chce, ale biada temu, kto z tej możliwości korzysta w sposób niegodny. I jeśli ktoś zada pytanie, dlaczego odmawiam ludziom prawa do szczerej, naturalnej ekspresji i niezmuszania się do bycia dla mnie miłym, zacznę się zastanawiać, nad szlachetnym wygnaniem moich zmysłów. Nigdy nie uważałem, że kontakty ze mną są czyimś obowiązkiem. Nie chcę, by ktoś czuł się przymuszony, lecz pewnych zasad bardzo trudno mi się pozbyć dla potrzeb ułudy dobrego samopoczucia i spokojnych kontaktów.
Nie czuję się kompetentny, by rozpieszczać informacją zwrotną. Nie lubię ustawiać znajomości. Walor naturalności i spontanicznego dopasowania skutecznie jest paraliżowany, moim zdaniem, przez grzebanie w konfiguracji relacji. Jak szlachetną ma być satysfakcja z odnalezienia się ludzi, gdy powiedzą sobie, jak mają się wobec siebie wzajem zachowywać i jak chcą się czuć. Wspaniale jest, gdy nie trzeba mówić nic; gdy sami chcemy i wiemy, co robić...
Meritum zgubiłem w zalewie emocjonalnej, bezowocnej analizy, już nie zdołam go wydobyć, choć pamiętam, że chciałem coś w sobie zmienić, ale na lepsze.

niedziela, 5 czerwca 2011

może zacznę wyrażać siebie odzieżą i makijażem

Zdaliśmy sobie wreszcie sprawę z tego, że słabi ludzie wcale nie są dla nas tacy mili, jak my dla nich. Oczekują podległości, podporządkowania; są dla nas szorstcy, ironiczni, pretensjonalni, chłodni i wyrachowani. Zebraliśmy wcale sporą kolekcję wydarzeń ostatnich czterech lat, które dopiero teraz budzą nasz sprzeciw. Oczywiście, żaden z nadawców się o tym nie dowie, a przecież tak cenimy tzw. szczerość w relacji, która jest teraz dla mnie werbalnym waleniem w mordę w tzw. obronie swoich interesów albo odreagowaniem. A może jeszcze nikt nie był nigdy ze mną naprawdę szczery? Ja za taki pokaz jestem bardzo zobowiązany i z chęcią przyjmę beznamiętnie kolejny objaw szczerości, asertywności i bycia sobą. Wymiotuję tym relatywizmem i zaślepieniem! Wybaczcie, ale jestem za głęboko, by ciągle rozstrzygać praktyczne dylematy i zadowalać Was każdym swoim ruchem. Jeśli jest to wada, to właśnie takich przywar pragnę. Lecz jeśli jest to zaleta, to nigdy się jej po sobie nie spodziewałem. Wszystkim nieomylnym, idealnym, perfekcyjnym, zajadłym, o wąskich, zaciśniętych ustach, serdecznie współczuję dnia, w którym postradam także łagodność.

sobota, 21 maja 2011

glazura i terakota

Wprost nie mogę uwierzyć, że mam, znalazłem miejsce styczności, kontaktowania się z Wami i ze sobą, gdzie, zjawiając się po dłuższej nieobecności, nie jestem narażony na uwielbiane przeze mnie zarzuty tzw. nieodzywania się. No tak, ale ty się w ogóle nie odzywasz; ty to już się w ogóle nie odezwiesz... itd. Odbieram to z porównywalnym podnieceniem, jak reakcję na życzenia świąteczne wyrażoną za pomocą: Nawzajem, nawzajem... Oddaję Wam, Moi Drodzy, hołd.

Nie mogę jeszcze stwierdzić, że zakończył się czas życia utajonego, ukrywania się przed ludźmi i lizania ran po ostatniej przygodzie z naiwnością. Mogę tylko zauważyć, że spotykam się z ludźmi, z którymi nie powinienem, lecz muszę się widywać, a potem jestem zmuszony ukrywać się przed tymi, dla których, dla własnego dobra, warto zawsze mieć siły, ale ja już nie mam siły na nic. Ukrywam się i zbieram energię do przyjmowania kolejnych rozczarowań. Już dawno nie byłem tak zmęczony zerkaniem na istnienie katalogu obowiązków względem ludzi. Oddaję Wam, którzy to wytrzymują, hołd podwójny.